آل اسحاق: آرزویم این است که مذاکره با آمریکا به نتیجه برسد/ ایران خامِ مذاکرات نیست/ توافق در همه موضوعاتی که از قبل مطرح شده ممکن است، مگر اینکه…
خبرآنلاین: بالاخره پس از پالس های مختلفی که از سوی ایران و آمریکا برای مذاکره ارسال می شد، عباس عراقچی و تیم دیپلماسی ایران روز جمعه در مسقط به صورت غیر مستقیم با استیو ویتکاف و جراد کوشنر مذاکره کردند. در این میان این سوال ایجاد می شود که آیا احتمال ایجاد یک توافق میان تهران و واشنتگن وجود دارد؟ آیا با توجه به حوادث اخیر ایران، اگر توافقی ایجاد شود می تواند بر زندگی مردم تاثیر گذار باشد.
در همین خصوص، یحیی آل اسحاق، فعال سیاسی اصولگرا و رئیس اتاق مشترک بازرگانی ایران و عراق در گفت و گویی با خبرگزاری خبرآنلاین درباره احتمال توافق ایران و آمریکا بیان کرد: «حدس من این است که به یک توافقی برسیم به این که اگر به توافق نرسند، هزینههای بسیار بالا در سطح جهانی ایجاد خواهد شد.»
وی ادامه داد: «در هر مذاکره و بحثی، طرفین در ابتدا از موضع قدرت خواستههایشان را محکم مطرح میکنند، اما آنچه در نهایت حاصل میشود این است که اگر بنا بود فقط حرف یک طرف اجرا شود، دیگر مذاکرهای در کار نبود و آن دیکته محسوب میشد. مذاکره یعنی هر دو طرف بر مواضع خود اصرار دارند، اما به دنبال راهحل مشترکاند.»
در ادامه مشروح گفت و گوی یحیی آل اسحاق، رئیس اتاق مشترک بازرگانی ایران و عراق را می خوانید؛
********************
* با توجه به اینکه دور اول مذاکرات از سوی ایران و آمریکا خوب توصیف شده است، پیش بینی شما از مذاکرات چیست؟ چشم انداز مذاکرات از نظر شما مثبت است یا منفی؟
کلیات مذاکراتی که انجام دادند هنوز منتشر نشده ولی آچه مشخص است، این هست که هر دو طرف معتقدند که باید کار را ادامه دهند و مفهوم این قضیه این است که امیدی به حل فصل مسائل دارند. واقعیت این است که اگر هر دو طرف به این واقعیت برسند که ضرورت دارد که به هر صورت یک آرامشی در هر دو طرف ایجاد شود، چون به همان اندازه که ما اصلاً نیاز به این مذاکرات مثبت داریم، آنها هم بیشتر از ما نباشد؛ کمتر از ما نیستند. یعنی هم خود آمریکا و شرایطی که در داخل دارد و هم منطقه و کشورهایی که در منطقه هستند، نگرانیشان بیشتر از ماست، اگر این بحث جنگ شروع شود و همانطور که معظم رهبری فرمودند، منتج به موضوع منطقهای می شود. یعنی بحث معطوف به ایران و آمریکا نیست، کل منطقه را در بر خواهد گرفت. لذا کل منطقه در یک نگرانی بزرگی هستند.
واقعیت هم این است که اگر این جنگ به هر صورت به جنگ ختم نشود، معلوم نیست که کی شروع شود، البته ما شروع نخواهیم کرد و آنها شروع کنند، ولی جمعکنندهاش معلوم نیست که چه زمانی و چگونه باشد و مفهوم این قضیه یک ضربه جهانی است، یعنی جدای از منطقه است و کل جهان به ویژه در اوضاع اقتصادی تحت تأثیر زیادی قرار میگیرد و هزینههای بسیار فراوانی ایجاد خواهد کرد. لذا مجموعه شرایط ایجاب میکند که به یک نوع نتیجه مثبت برسند و این را به نظر میرسد که متوجه شدند.
* آیا ممکن است این بار یک توافقی میان ایران و آمریکا ایجاد شود؟
بله، حدس من این است که به یک توافقی برسیم، اگر به توافق نرسیم، هزینههای بسیار بالا در سطح جهانی ایجاد خواهد شد.
مذاکره یعنی هر دو طرف بر مواضع خود اصرار دارند، اما به دنبال راهحل مشترکاند
* با توجه به شروط آمریکا درباره غنی سازی، ایران تاکید کرده که غنی سازی صفر را نخواهد پذیرفت …
در هر مذاکره و بحثی، طرفین در ابتدا از موضع قدرت خواستههایشان را محکم مطرح میکنند، اما آنچه در نهایت حاصل میشود این است که اگر بنا بود فقط حرف یک طرف اجرا شود، دیگر مذاکرهای در کار نبود و آن دیکته محسوب میشد. مذاکره یعنی هر دو طرف بر مواضع خود اصرار دارند، اما به دنبال راهحل مشترکاند. مذاکرات باید به یک راهحل عملی منجر شود؛ راهحلی که هر دو طرف از آن راضی بیرون بیایند. اگر یک طرف ناراضی باشد، اساساً نیازی به مذاکره وجود نداشت. مذاکره یعنی هر دو طرف به نتایج مثبت برسند.
به نظر میرسد با موضعگیریهایی که اکنون داریم، اصل اینکه ما درباره مسئله هستهای وارد بحث شدهایم را رسماً اعلام کردهایم. همچنین اصل این است که به توافقی که منافع ما را تأمین کند در حوزه هستهای پایبند هستیم. برخی از موارد دیگر نیز خط قرمز ماست که قبلاً اعلام شده است. یعنی ما درباره موضوع موشکی، برد موشک و مسائل دیگر، پیش از شروع مذاکرات مواضع خود را شفاف بیان کردهایم و آنها نیز پذیرفتهاند که موضوع مذاکره فقط هستهای باشد.
توافق در همه موضوعاتی که از قبل مطرح شده امکانپذیر است، مگر اینکه لجاجتی در کار باشد
در رابطه با مسئله هستهای و شرایط پس از آن که مطرح میشود، یعنی حفظ امنیت منطقه باید گفت که یکی از نگرانیهای کشورهای اطراف ما مسئله امنیتشان است و ما از ابتدا هم اعلام کردهایم که امنیت منطقه را خود کشورهای منطقه میتوانند حفظ کنند و نیازی به دخالت خارجی وجود ندارد. یعنی اگر به سمتی برویم که امنیت منطقه به دست کشورهای خود منطقه تأمین شود و این باور در آنها ایجاد و عملیاتی شود، این موضوع شدنی است. در این صورت، آن بهانهای که ممکن بود از طریق آن ایرانهراسی ایجاد کنند، در جریان این مذاکرات به این نتیجه میرسد که نهتنها ایران تهدید نیست، بلکه حافظ امنیت منطقه و جهان است.
بنابراین توافق در همه موضوعاتی که از قبل مطرح شده امکانپذیر است، مگر اینکه لجاجتی در کار باشد؛ یعنی اینکه مبنای مذاکره صرفاً بهانهجویی و وقتکشی باشد. ما قبلاً مواضع خود را اعلام کردهایم و ایران با توجه به سابقه و تاریخ خود، نیازها و توانمندیهایش را حفظ کرده است. یعنی همه آمادهاند؛ چه توافقی در کار باشد و چه نباشد، ایران در حد توان خود آمادگی لازم را دارد و خامِ مذاکرات نیست.
آنچه در مجموع میتوانم بگویم این است که ذهنیتم این است که به سمتی حرکت میکنیم که نتیجهای مثبت حاصل شود؛ کمااینکه هر دو طرف اعلام کردهاند شروع مذاکرات خوب بوده است. هم ترامپ و هم آقای عراقچی اعلام کردند که آغاز مذاکرات مثبت بوده است. من امیدوارم، و حداقل آرزویم این است، که در این دوره به نتیجهای برسیم که هم ملت ایران به منافع خود دست پیدا کند، هم منطقه به آرامش برسد و هم آنها دست از تهدیدات بردارند.
برداشته شدن تهدید از روی اقتصاد کشور، حتماً نقشآفرین است
* آیا با توجه به تورم و وضعیت اقتصادی، توافق ایران و آمریکا میتواند به لحاظ اقتصادی و اجتماعی تأثیری بر زندگی و شرایط جامعه داشته باشد؟
قطعاً تأثیر دارد. بالاخره برداشته شدن یک تهدید از روی اقتصاد کشور، حتماً نقشآفرین است. کمااینکه میبینید حتی همین شروع اولیه مذاکرات و برداشتهای اولیه نیز اثرگذار بوده است. از آنجا که بخش قابلتوجهی از مسائل اقتصادی ما جنبه روانی دارد، برداشتهایی که افراد نسبت به وضعیت موجود دارند، بهویژه دستاندرکاران و فعالان اقتصادی، نقش کلیدی ایفا میکند و بدون تردید مؤثر است.
۳۱۲۱۵
